Claudio Salvagno e Aldo Musso, aquesti lhi dui noms que fins al 31 d'octobre abo lor òbras fan encuriosir e reflechir lo monde que vai visitar l'espausicion.

Lo minim e lo maxim! Es a dir que Musso a presentat de quadres pichòts pichòts, mentre Salvagno a presentat d'òbras gigantescas, autas de metres e de metres coma aquela que puncha al ciel dins lo jardin dal convent, un "totem", (mas l'autor es pas talament d'acòrdi a la sonar parelh, preferis "Leinh") que es un tòc unic de pin, tot trabalhat e que es reussit a me donar l'idea de un artista que a fach un baron de chamin dins sa recercha sus la prigonditat de l'òme.

Claudio, que es decò colaborator de nòstre jornal, benleu es mai conoissut coma poeta en lenga d'òc que pas coma escultor, mas, per aquilh que coma mi, an descubert drant sa passion per lo bòsc, vos asseguro que l'espausicion de Caralh es istaa 'na sorpresa: 'na sorpresa perquè es sait un personatge diferent, un òme qu'es arrubat a revelar, atravers un precis trabalh sus 'na materia viva, tota sa recercha de donar un sinhifiat a la vida.

I ai demandat de nos parlar de sa personalitat d'artista e el nos a confiat:

Quora beico lhi diferents objects que son construits da lhi nòstri païsans, da la gent que viu o que ven da la montanha, objects que magara s'adòbren encara o magara pus, lhi tròbo sempre perfiechs e plens d'armonia!

Construir, trabalhar lo bòsc, preparar d'aisinas, era, fins a íer, 'na costuma, 'na causa naturala, e mi siu vivut ent'aquesta maniera. Donc, vivo parelh, ent'aqueste monde de peira e de bòsc e tanti bòts sai pus se amo de mai lh'arbols o lh'òmes. Ici ente vivo mi, ente tròbes l'ombra dins las passetjadas, pui truchar lh'arbols coma fuguesson de sculturas classicas e, aquò, bèla s'es gaire, mincatant me sierv da consolacion!

L'àrbol, dins nòstras valadas es encara considerat lo corme de la maison, mas ren mac dal ponch de vista de la construcion, decò coma regulator de l'amor, dal trabalh, de la conoissença, de la cultura. N'esperança, benleu pilia contra la dolor! Da tot aquò, quarque bòt, salhon ombras naissuas da ombras…, n'esperança, dins aqueste monde tecnologic de far quarqueren que sierv a l'òme, a son esser e a son ama.

Mas es dal lïam abo l'etnia que nais lo besonh de s'espander vers l'autra part dal còsme. Perquè no, pòl decò esser 'na maniera per cerchar, atravers de sistemas comunicatius que m'apartenon, l'autre mi, l'autra part, vers lo profond, vers la lutz que sovent fai fatiga a venir fòra. Segurament, d'aqueste ponch de vista, per quarcun, la scultura polaria semelhar un vici, mas per mi, ensem a la poesia es un ver besonh.

Un trabalh endiaulat, sensa prencipi e sensa fin".