OUSITANIO VIVO Dicembre 1996

Fontan ieu te dementiaréi jòmai

La vita pòl pas mac esse de recòrd. Ma idea, a lo contrari, es que lo sie-be lo men possibil, que viure "l'encui e avura" sie-be aquò que miei vai.
Ma aquò gava ren que nosauti sien la resulta d'aquò que avem viscut fin avura e sobretot es clar que i a des causas, de persunas que endins la vita de chasquedun an agut una luea que nhanca a dir "força emportanta" rend pas l'idea.
Ieu ai agùt, embè en baronet d'autes personas, espantiàas endins les Valadas, en Occitania granda e en Europa, la fortuna de conuisser Fontan e lo rescontre embè nele a marcat per ieu en chambiament fons, a la reis, per ma vita e i siei valor.
Aquò que nele sonava "umanisme" e que era la maniera de veire l'esvilup de i pòpol, de la societat e de lis òmes, fremas, joves e meinas que endins aqueste mond vivon, aquela eschala de valor, aquela filosofia de vita son entrats pian pianet, sença que escasi me n'acorsese endins ieu. Me rendo cònte avura que ren dementiar Fontan, vòl ren dir pensar a nele sovent, ma vol dir viure, veire les còsas, estar embè lou mounde, dins una maniera qu'es la resulta de en travalh enterior miu que part da i valor que Fontan nos a mostrat e que son ren mort embè nele. La vita passa ma quora una persona laissa la marca, dir que serè tot jorn "dedins lo còr de tuchi nosauti" es pa pus mac una maniera de dir, mas carcaren de vertadier.
Totas les personas que an coneisut Fontan e l'an reconeissut coma "magistre", se pòrton endins lor carcòsa de nele e i a en fil que lia aquesta gent: l'eri-tiage de Fontan ental profond dal còr.
Ieu lo dementiarei jòmai.

Ines Cavalcanti